Sunday Times Books LIVE Community Sign up

Login to Sunday Times Books LIVE

Forgotten password?

Forgotten your password?

Enter your username or email address and we'll send you reset instructions

Sunday Times Books LIVE

Richard de Nooy

@ Sunday Times Books LIVE

Five Twitter Poems | Shards of Grief

The night is to some
a dark canvas for
cosmic displays that
to others is pieced
together from shards
of grief, death and hell


Tomorrow when you
find this you will know
that I was thinking
what you wondered
I was wondering
when I thought about
you reading this


The cookie binge
the cookie binge
bleak boredom drives
the cookie binge
the fallout crumbs
the empty box
one cannot hide
the cookie binge


Sometimes poetry is little
more than a vehicle
for delivering fresh
water and toilets
blankets and rice
bound for the frozen
outskirts of hell


fuels the pen
like doing

I did nothing
while writing
this poem
which is why
you found it
worth reading


Click > here < for previous editions of “Five Twitter Poems”.

For more poetry and poor puns, follow me on Twitter: @RicharddeNooy.

The Unsaid | Reviews, Interviews & More

The UsaidBecause my author page on Facebook is quieter than a graveyard on a mid-winter’s night, I have decided to revert to the tried and tested joy of posting new reviews and interviews here on my blog. I’ll keep updating this page, posting the latest reviews at the top as they come in.

Scroll down to the bottom to order a copy of The Unsaid, and it would be wonderful if you’d share thoughts on the book as a comment under this post. Thanks!

Review | “The Unsaid is a powerful book in which everything makes sense, the humour is black where it has to be black and the characters are perfect in their imperfection. As forecast in the motto, De Heer breaks out of the Institute and straight into your thoughts to stay there for days.”
(Natasja Schellaars on Litnet)

Review | “Funny, terrifying and full of rage, The Unsaid is a barbaric yawp from the all the cells of the world.”
(Diane Awerbuck in The Sunday Times)

Interview | “Richard de Nooy writes strange and beautiful novels, like literary puzzle boxes.”
(With Lauren Beukes for The Spark)

Review | “This is a novel you will tell other people about. That you will find yourself recalling in years to come.”
(Karen Jeynes in the Cape Times)

Review | “For reasons I am about to disclose, De Nooy’s The Unsaid is one of 2014’s most memorable, creative works of fiction thus far, one that demands an attentive and intelligent audience.”
(Jonathan Amid on SlipNet)

Interview-ish | During my chat with Bruce Dennill of The Citizen, we witnessed an aptly absurd altercation out in the street.

Interview | “[His novels] all bear the hallmarks of a singular writing aesthetic: vivid, deeply troubled, supremely memorable characters; a sound understanding of the relationship between space, place and personal development.”
(Jonathan Amid on AERODROME)

Interview | An unusual interview with Tiah Beautement, who was channeling Charles Bukowski.

Interview | “The Dutch-South African novelist tells O how he is drawn to characters who are neither ‘good’ nor ‘bad,’ and narratives that work on many levels.”
(With Oprah Magazine)

The Unsaid

Book details

#BookWalk | Irregularity – A Time Machine Disguised as an Anthology

Irregularity cover “The history of science clearly offers rich territory for the imagination. In Irregularity it has inspired stories about people’s efforts, successful and unsuccessful, to know the world better and make it comprehensible, for tales about the things that prove unknowable, and the tension between order and chaos. The result is a wonderfully eclectic mix that asks questions about the boundaries of science and what we can know. But it is more than just entertainment; writing and reading fiction can help us interpret the past and come closer to it. Like all writers, historians need imagination to draw together the papers in archives and objects in museums to tell their stories. Without it, history would be little more than lists of dates and facts,” write Richard Dunn and Sophie Waring in their afterword to this fascinating anthology, published by Jurassic London in collaboration with the Royal Museums Greenwich to coincide with their exhibition Ships, Clocks & Stars: The Quest for Longitude.

As a contributor to this anthology, I must suppress the urge to wax lyrical about the stories it contains, but I will say that I am still glowing with pride to stand among such outstanding authors, all of whom have the capacity to usher us gently into their own little time machine, before whisking us away and immersing us in the world’s and lives and histories they have chosen to reimagine. Their stories have not only enthralled me, but have also instilled an urge to delve into biographies and other works of non-fiction to learn more about the learned minds so artfully brought to life on the pages of Irregularity. To celebrate the efforts of my co-contributors, I will skip joyfully back through the pages of the anthology and pick a flower from each of their stories, in the hope that this colourful bouquet will tempt you to wander out into their world and make your own discoveries.

The afterimage of thousands of books hung imprinted on my eyes. It did not matter to me if each and every one was full of provable falsehoods and stupidities: any text is an image of a mind, and any mind is worthy of attention. (Nick Harkaway in the framing story of Irregularity)

The next thing he said gave his wherefroms away even if he hadn’t just told us: he was truly an Englishman no matter how far flung he would ever travel, for as a conversational gambit he disparaged his home weather. “Plenty worse than these climes, the weather in England. Damn rain and the drizzle.”
(from Rose Biggin’s A Game Proposition)

At night she brought her candle down to the floor and lay on her stomach, marvelling at the work of the spinning spiders, the flame of the candle illuminating the intricate patterns of their mysterious creations. How did they do it? How did they know the exact length of the thread required, where to send it, how to attach it so that they might cling to any surface, however impossible?
“What will you tell me tonight, spiders?”
If she closed her eyes, she thought she heard their voices.

(from E.J. Swift’s The Spiders of Stockholm)

I buy a medical journal, because my hand can only take so much, and I need to know where the blood in the body comes at its thickest. The concept of this seems so logical to me, now, that I can scarcely believe that I didn’t see it before. To take the body – such a perfect device of itself, and practically a clock, so permanent and constant is the rhythmic beating of the heart – and to somehow infuse my escapement with it!
(from James Smythe’s The Last Escapement)

“No man knows the precise value of such celerity!” Newton exclaimed, crossly. He had managed, without being observed by Boyle, to use his thumbnail to gouge a crescent-moon sliver from the nail of his forefinger. He was attempting, again without being observed, to manipulate this into the keyhole of the lock of his handcuff.
(from Adam Roberts’s The Assassination of Isaac Newton by the Coward Robert Boyle)

The quiet authority in his voice, and the gravity of all the men, made me think that perhaps there was truth in Venter’s story. This was, after all, a new world. Things were different here. Animals may yet exist of which Linnaeus had no knowledge, I mused. Look at the wonders they have found in New Holland: beasts with both fur and eggs.
(from Henrietta Rose-Innes’s Animalia Paradoxa)

The cathedral will not sustain a cat. I brought one two nights ago during another of my perambulations – a great tom with a white streak down its nose. I set it beside the north-eastern wall in the crypt and it bristled and hissed, backing away from the stones, staring wild-eyed in every direction before streaking off. Today a wall beneath the south transept crumbled and the labourers shouted out, for they had discovered a cat’s carcass therein, much aged and dried out.
(from Archie Black’s Footprint)

I looked, and beheld a small island of basalt rock, barely a comma upon the unending page of the ocean, a little protrusion that reminded me of those desolate lands where nought but fungus and tawny shrub grew in the side of the cliff, and where yet on these meagre pickings survived many birds adapted to nest in crevices, and insects to feed off of the birds, and more fungus which fed off the rotting bodies of the insects, life thus finding its way in even these most desolate of places.
(from Claire North’s The Voyage of The Basset)

And so I thundered down the tower’s staircase to the Guild’s quarters, where I wandered along the murky passage, rapping on several doors before I heard the fall of footsteps approaching. You can well imagine my surprise when the preparator himself opened the door, releasing a pungent draft of camphor and spirits from the room beyond and affording me a glimpse of the macabre specimens that lined the shelves like the pale and misshapen demons of some awful nightmare trapped in glass.
(from Richard de Nooy’s The Heart of Aris Kindt)

At dinner, over which Mr. Canevin exerted himself greatly, ordering his cooks to deliver a feast far beyond our capacities to imbibe even a quarter of, I revealed that the main purpose of this lengthy journey was less concerned with matters of Jamaica and more to travel on to Port-au-Prince in order to discover the problem at the Cranache Plantation.
(from Roger Luckhurst’s Circulation)

She made her way down the steps to stand with the vast creature, and it backed away to keep a discreet distance, snorting steam. The behaviour seemed completely natural, no different from an elephant who respects his keeper in the hope of earning a bun. The others stared in awe, but my profession demands certain instincts – and besides I was eager to ingratiate myself with the lady now I knew who she was.
“What is the next stage?” I asked.

(from Simon Guerrier’s An Experiment in the Formulae of Thought)

Up at break of day to get away the remainder of my things; which I did by lighter at the Iron Gate. In the evening, Sir W. Pen and I did dig a pit, and put our wine in it, and I my Parmazan cheese. Pen said that talk has already turned to the French, and that the sensible amongst them have already fled home. Many rumours about the Abyss, and fancy is plentiful: that it reached out to grab a baby from his mother’s arms; that it speaks in whispers – but only so you’ll lean close enough that it can eat you.
(from M. Suddain’s The Darkness)

She opens and closes the wooden arms of the device, presses the fleshy pad of her little finger against the pointed end, attempting to divine its true purpose. She runs, giggling, to find a scrap of drawing paper and uses the dividers to scratch a circle into the parchment. Uneven and imperfect. But a circle none the less. She hugs the instrument to her chest, rocking it like a baby.
(from Kim Curran’s A Woman Out of Time)

Carl kept his disappointment to himself. He had hoped, standing in the man’s private shed, for a feeling of connection to Thomas Fairchild, the longing disappeared in a breath. There was no life in the little building: no papers or a forgotten cap, no boots by the door or an old glove, its thumb worn from use. Thomas’s business legacy, the nursery, had been left open and his nephew had stepped in seamlessly, as Carl could see by the number of workmen tending to the plants and trees. His other legacy lay in a dark drawer in a stone building in London.
(from Tiffani Angus’s Fairchild’s Folly)

(Click here for more about Irregularity and the many ways you can get your hands on a copy pronto.)

Hasenschaukel | Duitsland | Vreemdenliefde

disco interior

Het was een lieve jongen, dat zag Helle meteen. Te lief waarschijnlijk. Het leek alsof hij zichzelf eind jaren tachtig in de wc had opgesloten en nu pas was ontsnapt. Zijn lichtblauwe denim pak vloekte met zijn Kraftwerkkapsel. Een hipster-homo misschien, bedacht Helle, of gewoon een trampel uit een van de satellieten – Buxtehude bijvoorbeeld, of Neumünster – waar mensen nog op thrash metal dansten in de buurthonken.

Hij zat ergens naar te staren, de retro-rodeojongen. Helle speurde naar het doelwit van zijn blik, dat vanaf de mezzanine op de dansvloer was gericht. Hij hield de kruk naast hem vrij, schudde steeds nee en wees op de twee cocktails die voor hem op balustradetoog stonden. Er was dus een vrouw in het spel, misschien wel twee, of hij was toch een homo.

De jongen had een zacht gezicht waarop een zwakke glimlach steeds zijn trieste wenkbrauwen probeerde op te krikken. Helle liep het trappetje op en ging tussen de tafels staan zodat ze beter zicht had op de stampvolle dansvloer. Nu zag ze meteen waar de retro-rodeojongen naar zat te staren. Zijn trieste blik werd veroorzaakt door een meisje dat gesmeed leek uit het mooiste DNA dat zes continenten te bieden hadden. Ze droeg een strak scharlaken jurkje met een opening op haar onderrug, die zich door haar kronkelende bewegingen als een schede opende en sloot.

Ze stond te dansen met een lul. Maar dan wel een lul die precies wist hoe het moest, vond Helle. Hij leek een oeroude gebarentaal te spreken met zijn bovenlichaam. Zijn rollende schouders dreven een draaikolk die hij met zijn handen voor zijn borst maakte, waarin elke beweging een woord werd, een lokroep om het bed te delen, de liefde te bedrijven, te buigen voor zijn zwierige macht.

Het meisje leek betoverd, gevangen in een gelukzalige hypnose, haar wellust als eb en vloed bestuurd door de lonkende en afwerende handen van de lul. Steeds dichter kwam ze bij zijn magische maalstroom, totdat ze de verleiding niet kon weerstaan om hem met vragende, zoekende vingers aan te raken. Haar gebaar werd beantwoord door de goddelijke hand van de lul, die rustig naar haar schouder zweefde om met twee licht gebogen vingers een spaghettibandje te fatsoeneren. Daarna gleden zijn vingers langs het bandje omlaag, waar twee tepels door het stof heen smeekten om verlossing. Het meisje stond nu zo goed als naakt voor de lul, schaamde zich voor haar hitsigheid en verborg zich in zijn armen.

Achter de rug van het scharlaken meisje stak de lul twee duimen omhoog en grijnsde naar de retro-rodeojongen op de mezzanine, die met een geforceerde glimlach ook zijn duim omhoog stak. Daarna wende hij zijn ogen af van het dansende stel en ving Helle’s blik.

Hvalprut | Denemarken | Vreemdenliefde

Hvalprut boat diagram Ik vertel alleen wat ik zelf weet.
Niet wat ik van horen-zeggen heb.

En zeg maar “ho” als ik te lang doorklets.
Dat doet mijn dochter ook.
“Ho,” zegt ze dan. “Niet zo doorbazelen, vader.”

Waar zal ik beginnen?

Bij mijn oude vriend Erling?
Bij die wijven?
Of toch bij de Hvalprut?

Ze waren in het voorjaar met opknappen begonnen. Kort nadat Erling zo ziek is geworden. De Hvalprut had toen al een jaar of acht, negen aan de kade gehangen. Erling wou nog één keer naar de Faeröer. Met die wijven van hem – Hedvig en Josefine. Dat had hij beloofd. Onderweg is het allemaal gebeurd natuurlijk. Godsamme wat een verhaal. Maar dat krijg je met twee wijven. Dat klinkt leuk, maar het zorgt voor allemaal onrust, snap je? Kijk, het was natuurlijk een knappe vent, Erling, en hij kon een goede grap vertellen, maar het ligt allemaal veel simpeler. Vrouwen leven gewoon langer. Dus er blijven meer over. Die willen allemaal wel nog een keertje aan de man. Maar die zijn er niet meer. Erling was eigenlijk de enige weduwnaar van onze generatie, geloof ik. Nou, dan heb je de vrouwtjes voor het uitkiezen. Hij hoefde niet eens te kiezen. Ze boden zichzelf gewoon aan. Althans, zo vertelde Erling het.

Even terug?

Erling heeft het langst doorgevist. Van onze generatie bedoel ik dan. Ulf, Karsten, Morten en ik hadden onze boten al overgedragen aan zoons en neven, of verkocht. Op een gegeven moment is de koek op. Dan kan je het leven op zee niet meer aan. De lange uren. Het zware werk. Je hebt dan allang jonge vissers aan boord natuurlijk. Maar je bent toch dagenlang op zee. En het zuipen helpt ook al niet. Erling had alleen zijn dochter Sigrid. En zij woonde in Odense. Zijn vrouw was al tien jaar dood. Maar hij had wel die wijven, snap je?

Nadat Erling was opgegeven kwam Sigrid dus ieder weekend met haar man naar Nyborg om aan de boot te werken. Hoe heet die jongen ook alweer? Die rekenmeester van haar? Peter, ja. Die had echt geen benul. Sigrid ook niet, dus toen ben ik ze maar gaan helpen. Erling was toen al te ziek. Hij wist dat het niet lang meer zou duren. Dat lijkt me eerlijk gezegd wel wat. Dat je weet waar de eindstreep ligt. Je krijgt nog zes maanden. Of een jaar. Een datum zou nog mooier zijn: “28 maart is het zover, Meneer Knudsen. Dan gaat u sterven. Lijkt u dat wat?” En dat je dan met je familie afspreekt om te kijken of het een geschikte datum is.


Erling en ik hadden de Hvalprut toen allang naar een stille hoek van Vesterhavnen gebracht. Waar Meester Seistrup zich er niet aan kon ergeren. Dat is een enorme eikel kan ik je vertellen, zoals de meeste mensen die te lang bij de overheid werken, maar hij had dit keer wel gelijk. Dat ding lag maar te schrapen en roesten, vol in het zicht aan de havenpromenade. Erling had een vergunning daarvoor omdat hij nog een tijdje rondvaarten organiseerde in de zomer. Dan nam hij zo’n groep mee het Kattegat op. Gingen ze picknicken op Samsø. Met champagne en zo. Daar heeft hij Hedvig toen ontmoet. Maar die was toen nog met haar man, heb ik begrepen. Josefine heeft nog bij ons op school gezeten. Zij is de weduwe van Bjarne Justesen. Ken je die nog?

Sigrid en Peter kwamen dus ieder weekend aan de boot werken – schuren, schilderen, poetsen, invetten, vervangen. Ik had nog mijn vaste adresjes waar ik voor een schappelijke prijs spulletjes kon halen. Dus dan wees ik ze de weg in de auto. Onderweg probeerde ik dan alle trucjes en foefjes aan ze uit te leggen. Maar dat is moeilijk als mensen de taal van de zee niet spreken. Probeer maar eens aan iemand uit te leggen hoe je schubben moet krabben als ze niet eens weten wat een vis is.

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Maar het heeft maanden geduurd voordat de Hvalprut zeewaardig was. Ik heb nog een goede mecanicien voor ze geregeld, die jongen van Baundsgaard, om de motor helemaal te reviseren. Dat moest want ze zouden drie of vier dagen op volle zee zitten. En je wil echt niet als een dode zeehond in de vaargeul dobberen midden in de nacht.


Maar waarom vraagt u dat niet meteen?
Nee, ik denk niet dat Sigrid wist wat Erling van plan was. Wie had zoiets nou kunnen vermoeden?

(Dit verhaal verscheen eerder op A Quattro Mani. Neem een abonnement en geniet mee van de literaire ontdekkingsreis die Vivian de Gier en Marc Brester daar ondernemen.)

Dunderklumpen | Zweden | Vreemdenliefde

deserted airport

‘Zij kunnen zo niet mee,’ zei Katrin vastberaden.

De magere man zuchtte, haast opgelucht, en draaide zich naar zijn reisgenoten, die op hun koffers vuistje-tik zaten te spelen als twee onhandelbare kinderen van middelbare leeftijd.

Het waren broers, zo te zien. Ze hadden beide hetzelfde dunne grijsblonde Vikingenhaar, maar de één droeg het los, als halfgare spaghetti, en de ander in een rattenstaart die heen en weer spartelde op zijn Satanic Slaughter T-shirt. Hun leren jassen lagen op de vloer, hun armen ontbloot als een gespierde waarschuwing, geschreven in schedels, vlammen en Gotische letters.

De magere man bedacht zich en draaide terug naar de balie. ‘Onze vlucht vertrekt pas over drie uur. Ik zorg dat ze tot die tijd alleen nog zwarte koffie krijgen.’

‘Dunderklumpen!’ riep Rattenstaart. ‘Wat is het probleem?’

‘Dunderklumpen?’ vroeg Katrin met een lach. ‘Van de film?’

‘Ja,’ glimlachte de magere man. ‘Ik heet Jens. En we komen uit Strömsund.’


‘Daar is Dunderklumpen opgenomen. Mijn moeder was gek op die film. Vandaar dat ik Jens heet.’

‘Zo heette dat jongetje toch, uit de film?’

De magere man knikte vermoeid. ‘Luister, ik hou ze in de gaten, oké? Alleen koffie. Misschien kunnen ze ergens een dutje doen.’

‘Het is te riskant…’

‘Wat is er nou goddomme aan de hand, Dunderklumpen?’ bralde Rattenstaart en wierp zijn arm zo enthousiast om Jens’ nek dat hij bijna geplet werd tegen de balie.

‘Dit is niet handig, Tommy. Jullie zijn dronken en…’

‘Wie is hier goddomme dronken? Wie zegt dat?’
» read more

#BookWalk | De drift van Sneeuwwitje | Bas Belleman

De drift van Sneeuwwitje‘Er sluimert zo veel onder de oppervlakte van sprookjes dat latere vertellers het lang niet altijd doorhebben, alsof ze melodieën fluiten die ze niet doorgronden’ – dat schrijft Bas Belleman in het nawoord van deze betoverende bundel. Verhalen die we allen heel goed denken te kennen worden plotseling in een helderder en poëtischer licht geplaatst, waardoor ook de schaduwen duisterder en angstaanjagender worden. Hieronder een citaat uit ieder sprookje, met een kanttekening van deze dankbare lezer.

Koning Lijsterbaard
Ze was opgegroeid in kalme rijkdom,
kende de statige torens van het kasteel
en de hoogte van de troonzaal
en wist hoe die rijkdom haar schoonheid bewoog
als wind die een vlag laat wapperen
(p. 8) De middenklasse komt er bekaaid af in sprookjes. Je hebt alles of niets of een pratende poes.

Zestien jaar en voorspelbaar
mooi en vlijtig, maar ook lauw en lijzig.
(p. 25) De veeleisende prinsessen zijn niet om aan te slepen.

Sneeuwwitje heeft haar best jaren
nog maar nauwelijks aangebroken.
Ze gloeit van haar schemerschoonheid:
een opgaande zon van een meisje.
Wat kan ik daartegen beginnen?
(p. 30) Ontelbare wrede, jaloerse moeders, schoonmoeders, toverkollen en koninginnen. De afgunst druipt als gif uit hun verwrongen smoelen.

Hij heeft een gele grijns.
Zijn slordige lippen, vermoeid van het grommen,
willen niet helemaal sluiten.
(p. 39) Pas toch op voor pratende dieren, lieve mensenkinderen.

Ik zal sterker zijn dan pesten.
Die meisjes verloren hun vader,
ik verloor mijn moeder,
ons verdriet heeft ons verbonden.
(p. 45) Diepe ellende en wezenleed blijken het cement van ieder sprookje.

De ganzenhoedster
IJselijke kreten zwermen naar alle kanten weg door de stad,
als bange vogels die het meisje in haar doodsnood ontvluchten.
(p. 64) Onthoofde paarden en meisjes in spijkertonnen, daar zou Disney eens een speelfilm over moeten maken.

Klein Duimpje
Klein Duimpje hoorde alles
Had zich verstopt onder hun stoelen
om zijn broers te ontlopen,
die in de bedden hapten, in de dekens,
en de bladeren uit de dakgoot aten.
(p. 66) Er wordt opvallend vaak honger geleden en dan is de beste oplossing natuurlijk een of meerdere kinderen het bos in brengen of door anderen laten uitbuiten.

De nieuwe kleren van de keizer
Revolutie breek uit in het keizerlijk lichaam
en tientallen lelijke schreeuwers
rennen over zijn rug naar zijn nek.
(p. 79) Je ziet ze rennen dankzij Bellemans vernuftige pen.

De prinses op de erwt
Nauwelijks is het drijfnatte meisje binnen
of de regen is voorbij gedreven.
Plassen blijven liggen als gewonde soldaten;
hun bloed kleurt de hemel roze.
(p. 85) Seks en dood liggen steeds innig verstrengeld.

Mijn lelijke lichaam heeft me gedwongen.
Waar had ik anders liefde kunnen vinden
dan in de duistere poelen van mijn macht?
(p. 91) Er komen ook een hoop lelijkerds voorbij, die allemaal een bijltje te slijpen hebben.

De rattenvanger van Hamelen
Zijn verschijning was voor het grauw
van Hamelen als het knallen van een zweep.
Ze voelden wat deze man zou zijn:
een kleurig antwoord op de duisternis.
(p. 100) En niemand houdt zich aan hun afspraken, ondanks alle risico’s van dien.

‘Ziet u daar mijn mooie dochter?
Zij kan spinnen, spinnen als een schikgodin,
lange draden van geluk,
zelfs stro verandert ze in goud.’
(p. 107) Vaders liegen zich een ongeluk om prinsen te paaien.

De gelaarsde kat
De koning liet zich amuseren:
een kat met een meester
is als een vlam in het water
of een zingend varken.
(p. 116) En als het allemaal even niet meezit zijn er altijd weer listige pratende dieren om de gaten in het verhaal te vullen.

Vrouw Holle
Ze kwam thuis bij een huis en klopte aan.
Een vreemde vrouw deed open,
oud als de sterren, gerimpeld als de wolken,
grote tanden en toch vriendelijk.
(p. 124) Eindelijk een lelijkerd die wel een beetje aardig doet.

Twee koningskinderen
Ik ben bedrogen, maar hoe?
Waarom kan ik deze prins niet doden
voor de ogen van mijn dochters?
Ze zouden zo veel leren.
(p. 132) Gelukkig zijn er ook steeds weer mooie Disney-momenten.

Alsof talloze bange strikjes zich plotseling strekken
en een korset openspringt,
zo stromen nu al haar angsten door haar adem
en vloeien naar haar dood.
(p. 148) Belleman voor al uw beeldspraak, waardoor de doffe ellende zich toch als een rijk banket aandient. Gaat dat lezen! Voorlezen kan ook, maar dan alleen aan kinderen die al Grand Theft Auto spelen.

(Bas Bellemans De drift van Sneeuwitje verscheen bij Van Gennep.)

MINNESAMVÆR – een kort verhaal

(Een verhaal uit een verhaal uit mijn roman in wording: Vreemdenliefde.)

‘Wat zet je dit jaar op het bord, Karl?’

‘Welk bord?’

‘Het welkomstbord voor De Groep. De eersten komen morgen al.’

Hij wist precies waar ze het over had. Hij had er al dagen over lopen piekeren, maar hoopte dat zijn loze vraag, of Othildes antwoord, een idee los zou weken in zijn hoofd. Dat gebeurde niet. Hij draaide zich op zijn zij en wenste zijn vrouw welterusten.

Het probleem was natuurlijk groter dan het bord. Veel groter. Het bord was niet meer dan een wenskaart: niet al te moeilijk als het een geboorte, verjaardag of trouwerij betrof, maar een stuk ingewikkelder als er een dode te betreuren viel.

‘Gecondoleerd, beste Vigrun, met het verlies van je lieve man.’ Maar was Silvast wel een lieve man geweest? En zo niet, kon je dat ‘lieve’ dan gewoon weglaten? Of moest je juist een iets minder uitgesproken synoniem kiezen? ‘Beste’ bijvoorbeeld, of ‘trotse’? ‘Zorgzame’ misschien? Eigenlijk was ‘vervelende’ het dichtst bij de waarheid, maar dat kon natuurlijk niet. Over de doden niets dan leugens.

Vrouwen waren over het algemeen beter in dit soort zaken. Maar niet zijn Othilde. En dat was maar goed ook, want als het aan Karl had gelegen had De Groep gratis van zijn kamers gebruik mogen maken. Alle vijftig. En desnoods de chalets. Alleen het eten en drinken had hij dan in rekening gebracht, want de rest was al lang en breed afbetaald door zijn ouders, en dubbel en dwars terugverdiend. De fjord en haar puntberg waren onverminderd populair bij toeristen, vooral trotse Noren die graag hun nationale berg kwamen bewonderen. ‘Ondanks het feit dat-ie eruitziet als een reuzenerectie in een grijze broek,’ had Karls vader altijd gebulderd. ‘Wist u dat Stetinden niet eens de hoogste berg van Noorwegen is? Sterker nog, het land telt honderdvierenzestig reusachtiger erecties!’

Vroeger had Karl zich daaraan geërgerd, vooral als hij tijdens zijn vakanties de balie bemande met zijn vader en het dagelijks moest aanhoren. Maar later had hij het zelf overgenomen en, godbetert, zelfs uitgebreid. ‘Weet u hoe Stetinden onze nationale berg is geworden?’ Nee, dat wisten veel mensen niet. Het kon hun ook niet zo veel schelen. Ze wilden graag hun sleutel alstublieft. ‘Er is over gestemd.’ Nou, daar keken ze van op. ‘Op de radio!’

Het nieuws van de uitverkiezing had Kjøpsvik een spiegel voorgehouden en er waren een aantal nare trekjes tevoorschijn gekomen. Mensen die ten koste van tradities en de natuur munt wilden slaan uit de nieuwverworven roem. Patsers die zich plotseling naar voren schoven om zichzelf ambtskettingen om te hangen die eigenlijk toebehoorden aan anderen die daar veel meer recht op hadden. Gieren uit nabijgelegen dorpen die ineens stapels biljetten neerlegden om een bakkerij, slagerij of pompstation in het dorp op te kopen. Kjøpsvik en omgeving leed even aan goudkoorts.

In het jaar van de radioverkiezing had het hotel tweemaal zo veel bezoekers mogen verwelkomen. Het jaar daarop verdubbelde het aantal nogmaals. Daarna zwakte de groei langzaam af, maar het dorp had niks te klagen. De toeristen, vaak ook kinderen op schoolreis, kwamen met busladingen tegelijk aan. Het was in de zomer vaak dringen op de nauwe haarspelden die langs de fjord liepen.

Karl draaide zijn kussen om en legde zijn hoofd op de koele kant. Ze kwamen nu voor het derde jaar bijeen in zijn hotel, De Groep, zoals Othilde en hij ze waren gaan noemen. Toen de reserveringen de eerste keer binnenstroomden had Karl zijn bedenkingen uitgesproken, een genereuze groepskorting voorgesteld. Maar voor Othilde was er geen twijfel mogelijk: ‘Wij hebben dat ongeluk toch niet veroorzaakt?’

Karl hoorde het haar nog steeds helder zeggen. Niet boos of verontwaardigd, maar geruststellend, bijna troostend. Ergens had ze natuurlijk gewoon gelijk, maar niet in Karl’s hart.

Morgen zou hij de juiste woorden vinden om op het welkomstbord te zetten.

(Dit verhaal verscheen eerder op A Quattro Mani, waar ook andere verhalen uit Vreemdenliefde zijn te lezen. Neem een abonnement en geniet mee van de literaire ontdekkingsreis die Vivian de Gier en Marc Brester daar ondernemen.)

Introducing “The Wolf Inside” by Donald Gardner

(I gave this speech at the presentation of Donald Gardner’s latest collection of poetry, The Wolf Inside, at the Island Bookstore in Amsterdam on 18 January 2014.)

It is an honour, a privilege and a great pleasure to introduce Donald at the presentation of his new collection of poetry, The Wolf Inside.

To be quite honest, I feel a bit like a schoolboy who has been invited into the staffroom to introduce the headmaster. Fortunately, this headmaster is a truly generous, witty, insightful and altogether lovable man.

I’ve known Donald for more than twenty years, but I realised, as I was preparing this speech, that we have only actually seen each other in person maybe eight or nine times. But in almost all instances he stood at a crossroads or milestone in my life: reading an early draft of my first novel; writing a wonderful poem that appeared on the dust jacket of my second novel (a poem that, I am proud to say, has been included in this collection); and performing at the presentation of my third novel.

Donald not only inspired and helped shape my life as a writer, but also as a performer, which is something I only started doing a couple of years ago, egged on by what seems to be the guiding principle of Donald’s life – make hay while the sun shines – which is exquisitely and poignantly expressed in the last five poems in this collection.

What I love about Donald’s performances is to see his transformation as he engages with the poem, adding new dimensions and depth. And I would like to take this opportunity to demonstrate what I have learned from Donald, by reading a poem from this collection.

The poem is called Poem Titles By Donald Gardner.

YouTube Preview Image

This demonstrates two things: firstly, that Donald’s new collection is ALL poetry, even the contents page. And secondly, how important it is to read Donald’s poetry with your own voice, to let it resonate with your own thoughts, to understand the subtlety of his work. I therefore urge you all to buy a copy and read.

Donald, thank you for your guidance and inspiration, and congratulations on your superb new collection!

(You can order a copy of The Wolf Inside via Inpress Books.)

The Wolf Inside by Donald Gardner

#StreetStory | Parade | Michel Honig

“Good afternoon, sir!” he says. “I always greet everyone. Solidarity is important. Even if I have to keep greeting someone for three years before I get a reply. Solidarity leads to safety. And this is a safe country.

I’m from Somalia, but I live under the Oranges now, under the queen. I feel like a Dutch citizen. I have four children, all born here. The eldest is a gift from Sinterklaas. She was born on 5 December.

No, I’m visiting a friend here. I live out in the province, in Aalten. I’m here for three days. Things are very quiet in Aalten.
Look, a tram!
We don’t have those in Aalten.
Look, a bus!
We don’t have those in Aalten either.
Look at all these different people!
None of those in Aalten.
That’s why we’re sitting here, watching the parade, as we call it.

Look, I have special shoes. I had polio as a child. My foot was completely deformed. I had two heavy operations in Alkmaar. Now I can walk without crutches. All I had in Somalia was two tree trunks to lean on!

Why would I ever go back to Somalia? Things are great here in Holland. And they even have Heineken.”

(Story & photo by Michel Honig | Translated by RdN)

kieken Michel Honig